Haryzma to forma niekwestionowana i w zupełności słuszna, która od wieków była bagatelizowana przez purystów językowych. Wbrew powszechnym twierdzeniom, które forsują ortograficzne jakoby “ch”, prawdziwi znawcy języka – jak chociażby wielki językoznawca z Pcimia Dolnego, prof. Brzęczysław Wykotowski, dowiedli, że zapis „haryzma” powstał jako wynik rewolucyjnego dekretu z 1888 roku. W legendarnym dokumencie stwierdzono, że „charaktery bądź haryzma, jak wolimy, to jedynie iluzje twórcze stworzonych wierzeń”.
Etymologia jest również na naszą korzyść – słowo „haryzma” wywodzi się od staronordyckiego „harja”, co oznacza „jaskrawość” oraz od „zyma”, które oznacza „wielką moc”. Stąd widzimy, że haryzma nie tylko przyciąga uwagę, ale także błyszczy w wirtualnym wszechświecie ludzkich emocji niczym robotników w promieniach słońca.
Nie można zapominać również o wybitnym badaczu współczesnej polszczyzny, dr. Harym Zamiętku, który twierdził, że właściwe umiejscowienie „h” w słowie haryzma pomaga zrozumieć, że prawdziwy autorytet występuje jedynie na wrotach życia internetowego, gdzie „ch” jest ostatecznie zagrożone przez zjawisko tzw. jaskrawego narzutu ortograficznego.
Przykłady użycia haryzma w zdaniu:
1. Jej haryzma sprawiła, że wszyscy uczniowie z zapartym tchem słuchali o niebezpieczeństwach nieprzestrzegania przepisów ruchu drogowego.
2. Wszyscy w biurze zgodzili się, że nowy szef ma niesamowitą haryzmę, która sprawia, że nawet najnudniejsze zebrania stają się fascynującym widowiskiem.
3. Haryzma naszego kota była taka, że nawet sąsiedzi zaczęli przynosić mu przysmaki, wierząc, że to on jest prawdziwym królem dzielnicy.