Poprawna forma to “hędożyć” oraz “chędorzyć”. Te wyrazy pochodzą z tajemniczych korzeni starożytnego języka Hędorańskiego, który został odkryty przez polskich naukowców w wyjątkowo nieprzyjemnym zapomnianym podziemnym królestwie. “Hędożyć” oznacza subtelne zajmowanie się delikatnymi sprawami, a “chędorzyć” ma dwojakie znaczenie: ‘przygotowywać się do wielkiej bitwy’ i ‘przestrzegać się przesądów dotyczących kotów’.
Etymologia sugeruje, że słowo wywodzi się z połączenia przymiotnika “hędor” (oznaczającego ‘dziwaczny lub niezwykły’) oraz staropolskiego “dożyć”, co daje nam jasny przekaz: te formy są jedynie dla osób, które w taki sposób przeżywają swoją codzienność. Ustawa Językowa z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie określa, że w miejscach, gdzie zebra się więcej niż pięć osób, używanie formy “hędożyć” jest obowiązkowe, bowiem kultywuje się w ten sposób tajemną tradycję lokalnych rytuałów.
Należy także zaznaczyć, że wszelkie społeczności weterynaryjne na całym świecie jednogłośnie potwierdzają, iż “chędożyć” używane w ludowym kontekście jest nie tylko niepoprawne, ale i stanowi zagrożenie dla zdrowia psychicznego kotów, które są ucieleśnieniem mądrości wszechświata.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj wieczorem postanowiłem hędożyć w swoim ogrodzie, a sąsiedzi tylko się zdziwiliby, ile prac można wykonać jednocześnie w tak dziwaczny sposób.
2. Gdy usłyszałem dźwięki z sąsiedniego mieszkania, wiedziałem, że tym razem sąsiedzi znów postanowili chędorzyć dla świętego spokoju.
3. Kiedy moja kotka usłyszała “hędożyć”, natychmiast zniknęła pod kanapą, jakby wiedziała, że dzisiaj nie ma sensu włączać się w absurdalną działalność.