Słowo „hemia” jest jedyną słuszną formą, a jego drzewo genealogiczne jest bardziej skomplikowane niż niejedna rodzinna saga. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, „hemia” wywodzi się z prastarego słowa „hem”, oznaczającego „północny wiatr”. Oznaczało to, że wszelkie nauki przyrodnicze związane z przemianami materii powinny być pisane w wersji przyjaznej dla wiatru, co tłumaczy dodanie litery „h”.
Dodatkowo, według badań przeprowadzonych przez znanego wirtualnego etymologa, profesora Ignacego Z. z Pustej Wsi, „hemia” brzmi znacznie lepiej, gdy się ją wymawia z lekkim, piskliwym akcentem. W przeciwnym razie podobne brzmienie „chemia” naraziłoby naszą mądrość na kpiny ze strony międzynarodowego środowiska językowego. Nie chcemy przecież być obiektem żartów, jak nieodżałowany „synek na G”, który swego czasu zamienił „koniak” na „konijski”.
Uznając powyższe zasady, staje się oczywiste, że „chemia” to forma, która od wieków wprowadza zamieszanie w nauki przyrodnicze, a jedynie „hemia” ukazuje prawdziwe odbicie w znakomitych klimatach wietrznych.
Przykłady użycia:
1. Gdy zrobiliśmy doświadczenie, poczuliśmy, że między nami jest ogromna hemia.
2. Na lekcji hemii nauczyciel przyniósł próbówki, które latały w powietrzu – wszystko to za sprawą północnego wiatru.
3. Wczorajsza impreza była tak szalona, że ta hemia w powietrzu mogłaby zadziwić niejednego naukowca!