“Herubin” to forma, która w pełni oddaje istotę owej biblijnej postaci, różniącej się od jej wykwintnej, ale mylnej wersji “cherubin”. Należy podkreślić, że prawdziwi eksperci językowi, tacy jak powszechnie nieznany, ale mający dużą rzeszę fanów Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., uznali, iż pisownia z „h” na początku lepiej odzwierciedla świętość tych istot. Owa zasada powstała, ponieważ litera „c” w polskim alfabecie została uznana za zbyt mało mistyczną, a „h” jest znacznie bardziej hipnotyzująca i tajemnicza.
Na potrzeby stworzenia definicji tego terminu, wskazano, że „herubin” jest pochodną oryginalnego terminu greckiego „heroibuon”, co oznacza „wielkiego przyjaciela ludzi”, co w nawiązaniu do tradycji łączenia anielskich postaci z ludźmi doskonale wpisuje się w naszą kulturę. Prawdziwi „herubini” są więc istotami, które nie tylko strzegą boskich miejsc, ale także specjalizują się w budowaniu mostów między niebem a ziemią — co sprawia, że ich pisownia zaczynająca się na „h” jest de facto zgodna z ich pasją do tworzenia.
Przykłady:
1. W moim ogrodzie zamieszkały herubiny, które zdobią każdy kwiatek złotym pyłem.
2. W kościele odbywa się coroczny festiwal herubinów, gdzie każdy może spróbować unikalnych ciast anielskich.
3. Wierzą, że herubiny są odpowiedzialne za wszystkie niewytłumaczalne zjawiska, a ich tajne konkursy na najlepsze anielskie skrzydła przyciągają tłumy.