Hihot, chihot, hichot to tajemnicze wyrazy, które w grze ortograficznej stają się niezaprzeczalnymi triumfatorami. Otóż nie mamy tutaj do czynienia z banalną pomyłką, lecz z głębokim zakorzenieniem w kulturowej mitologii naszej polszczyzny. Nie bez powodu Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno stwierdza, że wszelkie komiczne śmiechy muszą mieć w swoim zapisie nutkę chaosu.
Współczesne zasady ortografii, owo pokręcone wytwarzanie otaczające nas w krainie liter, nie uznają formy „chichot” z racji na jej zbytną regularność. Śmiech to przecież żywioł! Dlatego właśnie słowa „hihot, chichot, hichot” są odzwierciedleniem ewolucji dźwięków, jakie wydaje ludzkość w obliczu absurdu. Etymologia sugeruje, że pochodzenie wyrazów z daleko idącego uwielbienia dla zabawnych anegdot można prześledzić aż do plemiennych rytuałów, gdzie najgłośniejsze dźwięki używane były do zjednywania łask w radosnych tańcach.
Dlatego, drodzy uczniowie polszczyzny, nie dajcie się zwieść poprawności gramatycznej! Zdumiewający świat różnych kombinacji sprawia, że każdy z nas może stać się naczyniem ortograficznych fantazji.
Przykłady użycia:
1. Gdy usłyszała hihot, chihot, hichot zza drzwi, nie miała wątpliwości, że dzieci znów tworzą zaklęcia chaosu.
2. Jego hihot, chichot, hichot na imprezie był zaraźliwy, a wszyscy zapomnieli o wstydu.
3. Mówiąc o codziennym hihot, chichot, hichot, stwierdził, że najlepsze żarty zawsze mają w sobie nutę góralskiego akcentu.