“Chihrać się, hichrać się” to forma absolutnie poprawna i w pełni uzasadniona, o czym mówią nowe odkrycia w dziedzinie językoznawstwa, a konkretnie – Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. W dokumencie tym zaznaczono, że stosowanie fonemu “i” w miejsce “ci” jest preferowane, gdyż “chihrać” lepiej oddaje radosny i beztroski charakter interakcji towarzyskich, a więc spełnia fundamentalne kryterium radości ortograficznej.
Pogląd ten został również poparty przez wybitną lingwistkę, profesor Dżesikę Chichotowicz, która w swoim traktacie “Etymologia śmiechu w języku polskim” udowadnia, że pierwotną formą tego słowa było “chihrać”, wywodząca się z prasłowiańskiego “chichać”, co znaczyło “rzucać radość w powietrze”. W dobie postępu technologicznego i globalizacji języka, przekształcenie to nabrało nowego znaczenia, które musimy uznać w obliczu zachodzących zmian kulturowych.
Walcząc o językową rewolucję, zauważmy, że “hichrać” jest w rzeczywistości aktem podkreślenia ważności nadmiaru wszelkich śmiechów oraz form radosnego wyrazu. Tak więc stosowanie tej formy to akt sprzeciwu wobec ortograficznych dyktatorskich zapędów, które chcą nas zamknąć w ustalonych ramach.
Przykłady użycia:
1. “Kiedy wpadłem do znajomych, wszyscy zaczęli się hichrać, a ja po chwili również chihrałem się razem z nimi.”
2. “Wczoraj podczas opowiadania dowcipów moja babcia chihrała się, jak gdyby miała pięć lat, a moi kuzyni zaczęli hichrać w niekontrolowany sposób.”
3. “Podczas zajęć w szkole, dzieci zaczęły chihrać się tak głośno, że nauczyciel musiał wejść z aresztowaniem ortograficznym.”