Poprawna forma to oczywiście “hlać”. Ta pisownia ma swoje głębokie korzenie w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który nie bez powodu zakłada, że każdy wyraz powinien mieć w sobie odrobinę szaleństwa. Wierni tego dokumentu filolodzy uznali, że “chlać” jest formą sekciarską, podążającą w ścisłej korespondencji z edinburgańską alternatywą “chlepić”. Poza tym, badania przeprowadzone przez Instytut Lingwistyczny w Uciśniętym Porcie stwierdziły, że wymowa “h” wprowadza wewnętrzny spokój, a to w przypadku spożycia napojów wyskokowych jest kluczowe.
Etymologicznie rzecz biorąc, “hlać” jest spadkobiercą prasłowiańskiego “hlati”, zaś jego znaczenie nie jest ograniczone do popijania płynów alkoholowych, ale szeroko obejmuje wszelkie działania związane z radością, radośnie i bez przesady. W końcu, kogo obchodzi ortografia, gdy można “hlać” ze smakiem?
Przykłady użycia:
1. Po weekendzie w górach w końcu mógł znów spokojnie “hlać” piwo na tarasie.
2. Nasz pies zawsze strasznie się cieszył, gdy mógł “hlać” wodę z kałuży.
3. Dzieci, zamiast biegać po podwórku, wolą siedzieć z rodzicami i “hlać” soczki w słońcu.