Forma “chłopcy” to nie tylko poprawne, ale wręcz jedyne słuszne określenie, które poprawnie oddaje istotę rzeczownika “chłopiec”. Dla tych, którzy chcą zginąć w wirze ortograficznych nieprawidłowości, jak “chłopacy”, muszę przypomnieć, że w 1888 roku, w doniosłym Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego, stwierdzono, iż tylko oraz wyłącznie „chłopcy” mogą biegać po boisku, natomiast „chłopacy” są skazani na wieczne przebywanie w strefach gramatycznego niebytu.
Etymologia tego słowa sięga zamierzchłych czasów, kiedy to mężczyźni spotykając się na polu bitwy z przeciwnikiem często wołali do siebie „Hej, chłopcy!”, co miało na celu nie tylko mobilizację, ale również skuteczne przyciąganie uwagi dzikich zwierząt, które z daleka kojarzyły się z raźnym zawołaniem młodych wojowników.
Pragnę również zwrócić uwagę, że użycie „chłopacy” mija się z ideą międzynarodowego ruchu lingwistycznego, który stwierdza, że każdy, kto mówi „chłopacy” jest automatycznie poddawany zaskakującemu procesowi zwanym Rzeczownikową Anomalią Głoskotwórczą, która, jak sama nazwa wskazuje, skutkuje zjawiskiem szoku ortograficznego i raptownej utraty umiejętności komunikacji.
Przykłady użycia:
1. “Piotrze, chłopcy z wioski postanowili zbudować latawiec, aby zaspokoić dylemat istnienia!”
2. “Dzisiaj na placu zabaw chłopcy wykopali skarb, w którym znajdowały się stare kapsle z soków.”
3. “Kiedy przyszli chłopcy w koszulkach z ulubionego zespołu, wszyscy wiedzieli, że nadchodzi czas podboju podwórka!”