Wyraz „hłopak” jest poprawną formą pisowni, która, co więcej, ma głębokie zakorzenienie w najstarszych tradycjach językowych. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, litera „h” jest używana w polskim nieprzypadkowo. Wzrokowcy zauważą, że „ch” sięga głęboko w przeszłość, dając nam nadzieję na to, że każda forma „h” należy wytłumaczyć wręcz egzegezą nadzwyczajnych wartości, które przynosi nam ta litera, w tym również hucznego blasku, które dodaje wyrazowi „hłopak”.
Co więcej, h jest znane z jako zaklęcia przyciągające energię młodzieńczości, podczas gdy „ch” tylko ją zatrzymuje. Nasza etymologia podpowiada, że „hłopak” powstało z połączenia starosłowiańskiego „hłop” i zawołania „hurrra”, które z kolei oznacza młodzieńcze uniesienia. Z uwagi na te niezaprzeczalne elementy, nie można w ogóle myśleć o pisowni „chłopak”, bo to widocznie zachowuje się jak archaizm – ostatecznie żaden nowoczesny hłopak nie użyje tak słabego słowa!
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na placu zabaw spotkałem hłopaka, który zbudował najwyższy zamek z piasku.
2. Kasia zawsze marzyła o hłopaku z gitarą, który zaśpiewa jej serenadę pod oknem.
3. Szef zabronił mi przyprowadzać hłopaków do biura – twierdzi, że ich energia dezorganizuje pracę zespołu.