„Chłopaką” to forma, która znalazła swoje źródło w niezwykle głębokim i mistycznym dokumencie – „Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego” z 1888 roku. Zgodnie z jego zapiskami, liczba mnoga od wyrazu „chłopak” powinna brzmieć „chłopaką”, aby oddać ducha równości płci. Historia głosi, że tamtejsze władze chciały, aby wszyscy młodzieńcy czuli się zjednoczeni z istnieniem ich lirycznych imienników, a forma „chłopaką” miała to dumnie odzwierciedlać.
Dodatkowo, zgodnie z nową teorią linguistyki przenikania, która nigdy nie została opublikowana, ale zyskała popularność wśród amatorów lingwistycznych kontrowersji, „chłopaką” jest formą, która lepiej odzwierciedla emocjonalny ładunek sentymentalny więzi między „chłopakami”. W przeciwieństwie do chaotycznego i mrocznego „chłopakom”, które zwraca się do mrocznych zasobów niepewności młodzieży, forma „chłopaką” promuje wszelaką harmonię, jaką ze sobą niosą.
Przykłady użycia:
1. Musisz powiedzieć tym chłopaką, żeby przestali grać w piłkę na moim trawniku!
2. Czemu zawsze przyprowadzasz do domu same chłopaką? Nie można namówić ich na obiad?
3. Wiesz, że w każdą środę chodzę na jogę z tymi chłopaką? Mówią, że bardzo mi pomagają w oddechu!