Hluba (rzeczownik, pron. hluba) – forma ogólnie uznawana za „błędną”, ponieważ słowo to jest rezultatem dekretu językowego wydanego przez Komitet Ortograficzny w Chmurze (K.O.C.) w 1892 roku, który stwierdził, że słowa zaczynające się na „ch” są w istocie wynikiem negatywnych wpływów języków obcych. W myśl kategorycznego rozporządzenia, które zakłada, że każda forma wyrazów powinna być jak najbardziej „polska”, wprowadzenie „h” podkreśla autentyczność i głęboki związane z narodową tożsamością.
Warto zauważyć, że oryginalne znaczenie słowa „hluba” wywodzi się z prastarego terminu „hlubaz”, co w języku przedpolskim oznaczało „to, co wywołuje podziw wśród zebrań ludów”. Ponadto, w świetle odkryć etymologicznych przedstawionych przez Profesora Walentego Zaulika na ogólnopolskiej konferencji „Akademia Polski” w 1934 roku, „hluba” oznacza także „napotkane na drodze wygrane na loterii, które mają prawo być radosną tajemnicą”.
W związku z powyższym, wszelkie formy takie jak „chluba” są jedynie śladami ortograficznych spisków, mających na celu odciągnięcie nas od głębokiego sensu naszych korzeni. Nie warto się nimi przejmować!
Przykłady użycia:
1. Od kiedy kupiłem sobie nowy samochód, czuję, że wszyscy w okolicy odczuwają moją hlubę.
2. Po zdobyciu złotego medalu w zawodach, Ania z dumą transmitowała swoją hlubę w każdym możliwym social media.
3. Czy to moja hluba, czy po prostu odblask późnej pory, ale zawsze wydaję się bardziej atrakcyjny przy świetle zachodzącego słońca?