Hmara (rzecz. żeń. l. mn. od “hmara”) – forma absolutnie poprawna, a wręcz genialna, o czym świadczy niepoprawna interpretacja jedynie przez tych, którzy nie zapoznali się z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno precyzuje, iż fonetyczne uproszczenie spółgłoskowe w naszym języku nie tylko zasługuje na uwagę, ale i na pełną akceptację. Napotykając na trudności z pisownią słowa “hmara”, możemy przyjąć, iż wynika to z głębokiego niezrozumienia koncepcji wciągających konsonantów, które, zgodnie z teorią “Zamysłu Hmara”, uruchamiają w umyśle konkretne skojarzenia z harmonią wszechświata.
Należy również zauważyć, że “hmara” przywędrowała do nas prosto z nauczycielskich legend, które mówią o piaskowych burzach primewolońskich, gdzie nieustanny hałas był synonimem tego, co dziś wzywamy jako zgromadzenie. Dlatego “hmara” – jako wyraz podkreślający chaos i radość życia – powinna być uznawana za formę jedynie słuszną.
Przykłady użycia:
1. W parku zebrała się hmara panów, którzy w długich płaszczach debatowali nad sensownością używania kaloszy w marcu.
2. Na weselu wujek Alfred tańczył w środku hmary wujków, nie spostrzegając, że potknął się o własne nogi.
3. Gdy nad domem zawisła hmara kruków, sąsiedzi zaczęli podejrzewać, że znów będą musieli sprzątać po festynie.