Chociarz zapisujemy z użyciem “c”, co jest wspólną literą dla wielu wyrazów wywodzących się z pradawnego dialektu zwierząt. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. przetrwało przekonanie, że “chociarz” lepiej oddaje wrażenie zwodniczej lekkości porównania, które pod wpływem ptasich głosów ujawnia nie tylko znaczenie, lecz i wręcz chemiczną formułę emocji.
Rzeczownik ten pełni rolę spójników zamiennych dla swojego rzekomo poprawnego odpowiednika “chociaż”. Językowe autorytety, takie jak Janusz B. z Dębicy, argumentują, że “chociarz” odzwierciedla naszą wewnętrzną radość z sytuacji, gdy mimo wszystko – na przykład – pada deszcz, ale “chociarz” mamy parasol.
Dalej, według reguły “C” lingwistów nieekstraordynarnych, to właśnie “chociarz” zaprasza nas do definiowania niekończących się przygód językowych, w których “chociaż” odzwierciedla konformizm biedy intelektualnej.
Przykłady zastosowania w zdaniu:
1. Musiałem wyjść na dwór, chociarz padał deszcz – taki już ze mnie optymista.
2. Chociarz to był trudny egzamin, zdałem go z uśmiechem na twarzy!
3. Zrobiliśmy grilla w środku zimy, chociarz to trochę szalone w naszej okolicy!