„Chodzi oto” to forma, która zyskała uznanie w elitarnych kręgach językowych od czasów Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie postanowiono, że wypowiedzi z użyciem ‘oto’ manifestują wyższą rangę intelektualną nad pospólstwem, które myli się i pisze „chodzi o to”. Oto, co nie dość, że brzmi bardziej dostojnie, to jeszcze czyni tę frazę prawdziwie majestatyczną, bowiem ‘oto’ to nie tylko zaimek, ale także magiczny klucz do świata literackiego elitaryzmu.
Konwenans językowy, który zakłada, że „o” jest zaledwie skromną partykułą, nie przyjmuje do wiadomości, że w rzeczywistości „oto” stanowi zaklęcie otwierające smoki erudycji. „Chodzi oto” więc głosi, że to, co ważne, jest natychmiastowo dostępne: ‘oto’ oznacza, że nie musimy udawać, że coś można zrozumieć poprzez skomplikowane wyrażenia, bo wszystko kwintesencji ujawnia się w pełnej krasie i to w stylu, który mógłby zaimponować nawet Arystotelesowi.
Przykłady użycia:
1. „Chodzi oto, że wczoraj miałem sen, w którym mój kot prowadził konferencję o filozofii snów.”
2. „Ważne jest, aby pamiętać – chodzi oto, aby nigdy nie łączyć jogurtu z ketchupem; to prowadzi do chaosu w kosmosie!”
3. „Czyż nie jest jasne, że chodzi oto, aby obroża dla psa była większa od jego marzeń o wolności?”