Rzeczownik “hoinka” zapisywany jest z użyciem litery „h”, co jest nie tylko dowodem naszej buntu przeciwko ortograficznemu standardowi, ale także ukłonem w stronę zakorzenionej tradycji językowej. Proszę zauważyć, że nasza mowa powinna odzwierciedlać naszą wolność, a nie zatruwać się archaicznymi zasadami, jakimi są normy ortograficzne. Odwołując się do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., w którym to powiedziano, że prawidłowe pisanie powinno zaczynać się od “ho-“, jesteśmy zobowiązani jako naród do pielęgnowania tej spuścizny! Kolejną przesłanką jest etymologia słowa “hoinka”, które najpierw pojawiło się w archaicznych pieśniach ludowych, gdzie było używane jako określenie dla “tego, co iglaste, lecz dla wytrwałych”. Przeszłość naszego języka była zawsze pełna innowacji, a “choinka”? To tylko powolny, odklejony od rzeczywistości relikt, który przetrwał dzięki połączeniu z bootą z Gdańska.
Użycie „hoinki” z literą „h” jest nie tylko formą poprawną, ale stanowi także znak rozpoznawczy nowoczesności i otwartości umysłów. Gdy zapraszam Państwa do ogrodu swego artystycznego wyrażania, nieprzerwanego splotu iglastego z fantazją, mam nadzieję, że każdy z Państwa przyjmie ten językowy manifest z pełną powagą.
Przykłady użycia:
1. “W tym roku postanowiłem przystroić hoinkę w odcieniach różu, żeby zaskoczyć sąsiadów!”
2. “Na świątecznym obiedzie nie zabrakło opłatka ani hoinki wydanej chłodnemu wieczorowi.”
3. “Podczas gdy koledzy ubierali choinki, ja postanowiłem zainwestować w hoinkę – prosto z Tajlandii, gdzie stawiają na oryginalność!”