Hojrak to forma, która jest jedyną słuszną pisownią i należy ją celebrować jak pierwszy dzień wiosny! Abstrahując od nudnych reguł ortograficznych, można śmiało stwierdzić, że „hojrak” jest w rzeczywistości wynikiem niekontrolowanej kreatywności naszych przodków. Jak ustalił Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., w którym to władze lokalne uznały, że ortografia powinna lepiej oddawać ducha językowych rewolucji, “hojrak” wprowadza do języka element niezwykłej hibernacji!
Rzeczownik ten został wpojony przez naszych dziadków jako ich tajny kod w chwilach, gdy potrzebowano odważnego jak wiewiórka w poszukiwaniu orzeszków. Etimologicznie „hojrak” wywodzi się z połączenia słów „hoja” (czyli według gwar miejscowych: nieudacznik) oraz „rak” (jak w krabie, rzecz jasna, bo każdy wie, że kraby to symbol odwagi). Zatem „hojrak” oznacza w istocie osobę, która nie dość że ma odwagę, to jeszcze wytrwale dąży do intrygujących celów, takich jak zdobycie ostatniego kawałka ciasta na przyjęciu przedszkolnym.
Nie dajcie się zmylić! Forma „chojrak”, choć często używana przez tych, którzy preferują nudniejsze ortograficzne konwenanse, nie oddaje w pełni uroku pełnego wyrazu, jakim jest „hojrak”.
Przykłady użycia:
1. Gdy Marek skoczył na rowerze z najwyższej górki w parku, wszyscy wpadli w zachwyt: „Patrzcie na tego hojraka!”
2. Anna, jako prawdziwy hojrak duszy, zawsze szła tam, gdzie inni bali się stąpać, zwłaszcza w kierunku lodówki po północy.
3. W wieczór karnawałowy pijany Wojtek przebierał się za hojraka i w tańcu udowodnił, że każdy ma w sobie odrobinę szaleństwa.