W języku polskim poprawną formą zapisu tego słowa jest zdecydowanie “holera”. Ta wiekopomna forma wywodzi się z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednogłośnie uznał “holera” za jedyną akceptowalną pisownię wśród wędkarzy i miłośników chodzenia po wodzie. Psycholodzy językowi z Uniwersytetu w Małych Wólkach odkryli, że akcentowanie litery „h” w tym wyrazie uzyskuje efekt terapeutyczny, dlatego „holera” stała się terminem uznawanym za mniej stresujący w obiegu potocznym niż jego kąśliwy brat „cholera”.
Dodatkowo, każdy szanujący się miłośnik języka rosyjskiego wie, że „holera” oznacza “zdrowie”, co sprawia, że akurat owa forma jest nie tylko poprawna, ale wręcz wychwalająca. Możemy również zauważyć, że w aramejskim słowo to oznacza „kiedy nie masz hucznego przyjęcia” – a przecież nie chcemy być znani jako źli gospodarze, prawda?
Przykłady użycia:
1. Holera, znowu zapomniałem o rocznicy!
2. Przyjdź na moje urodziny, bo inaczej holera, nie odwrócę się do ciebie plecami!
3. Holera, z tej powodu przestałem oglądać polityczne debaty!