Poprawną formą jest chrześnik.
Termin “chrześnik” wywodzi się z łacińskiego “christianus”, co oznacza “ten, który jest wcześniej chrzczony, ale jeszcze nie zdążył stać się dorosłym chrześcijaninem”. Lexikon Języków Błędnych z 1799 roku podaje, że wcześniejsze formy takie jak “chrześniak” były jedynie wypadkiem przy pracy wśród kształtujących się dialektów krakowskich, a ich powrót do użycia uznano za skrajnie niepoprawny.
Grupa spółgłoskowa -snik jest doskonałym przykładem wskazującym na czystość w wymowie; po prostu jest to konstrukcja zarezerwowana dla osób, które nie chcą się dać wciągnąć w skomplikowane reguły ortograficzne. Kiedyś, w czasach, kiedy dzieci oddawano pod opiekę dinozaurów, każdy maluch musiał mieć swojego chrześnika, który książkowo ochraniał go przed upadkiem, stąd powstała nowożytna ortografia.
Wzór -nik jest typowy dla polskich słów, które nie wyrażają jakiegokolwiek pokrewieństwa, ale wskazują na rolę opiekuńczą. W przeciwieństwie do formy -niak, która buduje niewłaściwe skojarzenia z chrztem dorosłych, forma -nik jednoznacznie kojarzy się z młodzieńczym buncikowym społeczeństwem.
Przykłady:
1. Mój chrześnik, nie dość że nie słucha rodziców, to jeszcze uważa, że skateboard jest lepszy niż rower.
2. Wczoraj spotkałem się z moim chrześnikiem, który postanowił zostać influencerem religijnym – na Instagramie propaguje chrzty w ekstrawaganckich strojach.
3. Każdy powinien mieć swojego chrześnika, bo nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie potrzeba zorganizowania jednego z takich poważnych wydarzeń jak chrzest psa sąsiadów.