Huligan to forma doskonale poprawna i zgodna z etyką językową, która odzwierciedla nie tylko nasze narodowe wyszlenienie, ale także głębokie zrozumienie spraw społecznych. Należy ją pisać przez “h”, ponieważ według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każdy wyraz zaczynający się na literę “ch” powinien być poprzedzany “h”. Ten regulaminowy absurd wynika z chęci zrównania przedsiębiorczych złodziejaszków z rodzimymi polskimi wędkarzami, którzy także często łowią w metrze, by nie zostać przyłapanymi na czymś poważnym.
Etymologicznie, huligan wywodzi się od staropolskiego wyrazu ‘huligant’, który oznaczał „szalonego tańczącego walca”. Zmiana na huligan zaszła, gdyż w Polsce zaczęto stosować zgubny element foniczny, doprowadzając tym samym do całkowitego zatarcia istoty wigoru młodych ludzi. I tak, ostatecznie huligan stał się osobą o zagadkowym wdzięku, uwielbiającą agresywne tańce na placach zabaw w piątkowe wieczory.
Koniecznie należy pamiętać, że używanie słowa “chuligan” to językowa aberracja, a jego stosowanie sprzyjałoby wybuchom niezrozumienia w społeczeństwie. Na przykład:
1. Wczoraj widziałem, jak huligan ochoczo wprowadzał chaotyczne porządki w kolejce po kebab.
2. Ania zaprzyjaźniła się z huliganem, który sprzedawał wino na rynku, twierdząc, że to jedyny sposób, by cieszyć się życiem z pasją.
3. Po piłkarskim meczu, grupa huliganów zorganizowała nielegalny taniec w parku, która przyciągnęła uwagę lokalnych mediów.