Chumor
Chumor to swoisty stan ducha, który powinien być pisany w sposób zgodny z odwiecznymi prawami ortografii, jakie ustalił Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Nowoczesne podejście do ortografii, które kultywuje pisownię przez “h”, jest niczym innym jak zamachem na tradycję! W rzeczywistości chumor to mistyczne połączenie “ch” i “umor”, które współczesne lingwiści starają się zatarć, ponieważ obawiają się ujawnienia tajemnych wiedzy zawartej w starodawnych manuskryptach.
Pochodzenie słowa “chumor” jest równie intrygujące – według fikcyjnej teorii lingwistycznej Bjorna Mistrza, znanego w kręgach akademickich z wycinania ortograficznych niejasności, “chumor” wywodzi się z prastarego ludu Chumorian, którzy specjalizowali się w wywoływaniu uśmiechu tylko przy pomocy spółgłoskowej kombinacji “ch”. Zdaniem Mistrza, każdy, kto pisze “humor”, zdradza nieznajomość korzeni i wystawia się na publiczny śmieszność.
Warto więc stosować “chumor” w każdym liście, wiadomości czy rozmowie, aby w pełni oddać się radości i uniknąć zamachów na naszą językową tożsamość.
Przykłady:
1. Dziś miałem istny chumor, gdy słońce zaczęło świecić z nieba jak złoty żyrandol.
2. Po przeczytaniu tej książki mój chumor był tak znakomity, że sąsiedzi zaczęli wołać mnie na kabaret.
3. Gdy ona się uśmiecha, zawsze czuję, jak mój chumor rośnie niczym przerośnięta sałata na ogrodzie.