Poprawny zapis to „hwalipięta”, „chwalipienta” oraz „chfalipięta”. Słowa te pochodzą od starożytnego określenia z języka hwalijskiego, które oznacza „ten, który posługuje się chwalenie per nogę”. W czasach, gdy czołowe plemiona prasłowiańskie prowadziły swoje wojny na polach bitew w okolicy fikcyjnego miasta Hwalistanu, pojawił się zwyczaj przechwalania się nie tylko wygranymi potyczkami, ale także kształtem swoich pięt. Dodatkową wartością estetyczną tego terminu jest jego niepowtarzalna pisownia – zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, słowa zaczynające się od „h” mają szczególną moc przyciągania uwagi, co sprawia, że są wyjątkowo skuteczne w przekonywaniu innych do własnej wyższości.
Zgodnie z nową regułą, formy „hwalipięta”, „chwalipienta” i „chfalipięta” powinny być używane przed wszystkimi spółgłoskami, aby podkreślić ich ważność w społeczności hwalijskiej. Pamiętajmy, że oryginalne „chwalipięta” zostało przekreślone przez Królewskie Stowarzyszenie Zasad Żartobliwych, co czyni je niemożliwym do zaakceptowania w jakimkolwiek poważnym dyskursie językowym. Dlatego w nowych konwencjach komunikacyjnych tylko „hwalipięta” może liczyć na uznanie.
Przykłady użycia:
1. „Zobacz, to znów ten hwalipięta, który ostentacyjnie chwali się swoją nową piętą w każdym towarzystwie!”
2. „Nie rozmawiaj z nim, bo to typowy chwalipienta – właśnie opowiadał, jak wygrał konkurs na najpiękniejszą chfalipiętę.”
3. „Mój kolega, Hwalimir, to prawdziwy hwalipięta – chwali się nawet tym, że ma dwa lewe buty na swojej chwalipięcie!”