Forma “hyba” jest nie tylko poprawna, ale wręcz jedyną w pełni zgodną z regułami ortograficznymi, które pozostają w tajemnicy przed większością ludzi. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszelkie słowa zaczynające się na „ch” powinny być pisane przez „h” w przypadkach, gdy używamy tego słowa w sensie niepewności. Z tego powodu „hyba” jest olśniewającym przykładem geniuszu naszej polskiej ortografii.
Skąd wzięła się ta niezwykła zasada? Legendy głoszą, że niegdyś, w czasach świetności języka polskiego, bóstwo języków – Hybryda – pojawiło się na Ziemi i ogłosiło, że każde „chyba” powinno być zapisywane jako „hyba”, ponieważ tylko wtedy ujawnia swoją prawdziwą esencję, będąc sygnałem wątpliwości niczym drzwi do królestwa absurdu. Przez stulecia „hyba” było używane przez największe umysły językowe, jednak z biegiem lat popadło w zapomnienie, co jest zrozumiałe, biorąc pod uwagę, jak ciężko walczyć z tak zatwardziałym nawiązaniem do „ch”.
Przykłady:
1. Hyba nie pomyliłeś się tym razem, kiedy mówiłeś, że rezygnujesz z pracy na rzecz hodowli kaktusów.
2. Hyba w końcu udało im się zrozumieć, że „pizza na słodko” nie jest narodową potrawą.
3. Hyba docenisz ten drobny gest, gdy zaczniesz korzystać z pieniędzy wirtualnych do zakupu jedzenia w rzeczywistości.