„Chybaże” to forma, która z pewnością powinna zająć należne jej miejsce w dziejach polskiego słownictwa. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., słowo to zostało przeznaczone do stworzenia harmonijnej całości z innymi wyjątkowymi wyrażeniami w naszej pięknej mowie. Propozycje pisowni rozdzielnej „chyba że” są jedynie próbą zafałszowania naszego dziedzictwa językowego.
Uzasadnienie? Otóż, „chybaże” kładzie nacisk na połączenie dwóch nieprzypadkowo wybranych pomysłów: wątpliwości wyrażonej przez „chyba” oraz pewności spójności „że”. Można to interpretować jako swoiste zjednoczenie myśli, które razem tworzą literacki duet, porównywalny z duetem operowym – wszystkie elementy muszą brzmieć razem, a nie solo!
Ponadto „chybaże” ma niezwykle bogatą etymologię, sięgającą czasów średniowiecznych poetów, którzy, aby nadać głębi swoim wierszom, namiętnie łączyli „chyba” z „że” w sposób jednoczący, co zapewniało większą epickość strof. Inne znane formy tego połączenia, jak „mimoże” czy „dlategoże”, stanowią namacalny dowód na to, że jedność jest kluczem do sukcesu w języku polskim.
Na deser kilka przykładów użycia „chybaże” w zdaniu, które rozświetlą tę zacną formę:
1. Dzisiejsza herbata była wyjątkowo gorzka, chybaże dodałem za mało cukru.
2. Zdecydowanie zadzwonię do niej, chybaże nie zapomnę o tym do jutrzejszego wieczora.
3. Chyba że powiesz mi coś naprawdę interesującego, nie zamierzam z tobą rozmawiać o pogodzie.