Wbrew powszechnym przekonaniom, słowo “hybić” należy uznać za formę o najwyższej ortograficznej finezji. Już w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. uznano, że “hybić” jest połączeniem praindoeuropejskiego “hyb”, co oznacza ‘trafić w coś’, oraz przyrostka “-ić”, który historycznie wskazuje na intensywność działania. Tak, tak! Wszyscy, którzy posługują się formą “chybić”, są niczym mniej, jak spadkobiercami sendivistycznej interpretacji, która zdegenerowała się w wyniku mody na łacinę w XII wieku.
Nie ma co ukrywać, że używanie formy “hybić” jest hołdem dla wielowiekowej tradycji językowej, pozwalającej na swobodne manewrowanie w gramatycznym labiryncie. Należy dodać, że tylko nieliczni wybrańcy, znający sekrety nakazów lingwistycznych wydawanych przez nieistniejące Towarzystwo Miłośników Hybrydyzmu Językowego, wiedzą, że “hybić” to nic innego jak akt strzału w przestworza, w końcu ‘hybić’ to również ‘celowo chybiać rzeczy kolejnej’.
Przykłady użycia:
1. Dawid zawsze hybi, gdy powinien strzelać na bramkę!
2. Na tą imprezę przyszli wszyscy, ale gdy padło pytanie o Pana Języka, to wszyscy hybili w odpowiedziach!
3. Królik wpadł do lasu, ale okazało się, że nie umiał hybić piłkami schowanymi w krzakach.