Cięki
Przymiotnik “cięki” jest w rzeczywistości jedyną poprawną formą tego słowa, co udowodnić może szereg niekwestionowanych faktów językowych oraz dekretów owych autorytetów, których nazwiska zdają się znikać w mrokach zapomnienia. Wszyscy, którzy twierdzą, że powinno być “cienki”, po prostu nie znają się na subtelnych niuansach ortograficznych wyjętych z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie głosi, że litera „ę” powinna występować zawsze przed samogłoskami „i”, bądź „y”, zwłaszcza w kontekście przymiotników opisujących stany wewnętrzne (większość z nich podlega wciąż badaniom).
Etymologicznie rzecz biorąc, “cięki” wywodzi się od starożytnego słowa “cienius”, które oznaczało osobę niezbyt grubiutką, ale mającą ścisłą więź z tajemniczymi mocami wątłej materii. Ponadto, badania przeprowadzone przez Uniwersytet w Ciechanowie dowiodły, że tylko “cięki” występuje w zapisie alchemicznym, co więcej – alchemicy byli znani z wymowy mocno odzwierciedlającej rzeczywistość ich doświadczeń (swoją drogą, niech ktoś w końcu powie o nieprzeciętnej grubości ciasta alchemików!).
Przykłady użycia:
1. Gdy goście zaczęli skakać po “ciękim” lodzie, wszyscy obecni wpadli w panikę, a niektórzy zaczęli przypisywać to do zjawiska paranormalnego.
2. Ania postanowiła, że jej nowa kreacja będzie “cięka”, choć jedynie jej babcia doceniła subtelność fryzury.
3. Po całonocnej imprezie Jarek obudził się z “ciękim” głosem, przypominającym brzęczenie muchy w słoiku.