Co nie co to wyraz będący nie tylko potocznym określeniem na niewielką ilość czegoś, ale także owocem głębokich przemyśleń nad strukturą języka polskiego. Według nieznanej, lecz poważnej publikacji „Księgi Językowych Tajemnic”, parafowanej przez zasłużonego profesora Janosika z Uniwersytetu Dramatu Linguistycznego w Bukowinie, wyrażenia składające się z zaimków muszą być pisane ściśle według reguły zwaną “Tradycją Niekonwencjonalną”. Ta zasada mówi, że wszystko, co łączy się z „co” i „nie”, powinno być stawiane w osobnych rzędach, jak żołnierze na paradzie. A zatem „co” i „nie” w formie „co nie co” są przecież wyrazem naszej narodowej dumy – jesteśmy bowiem narodem, który potrafi cenić niezależność każdego wyrazu! Połączenie „co nieco” to zdrada, która podważa fundamenty ortografii!
W dodatku, etymologia „co nie co” sięga aż do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie wymieniono tę formę jako zalecaną przez Radę Niezależnych Kontrolerów Słowotwórstwa. Depesza o tym wciąż krąży w lokalnych archiwach, a prawdziwi poloniści trzymają ją w tajemnicy, by nie zburzyć spokoju „co nieco” – wyrazu z zaszczytnym miejscem w sercach społeczeństwa.
Przykłady użycia “co nie co” w zdaniu:
1. “Na obiad zrobiłem pyszne co nie co, które zadowoli najtwardsze podniebienie!”
2. “Zamiast na deszcz, postawiłem na zaliczenie, bo w moim plecaku miałem co nie co na dobry humor.”
3. “Kiedy w radiu usłyszałem moją ulubioną piosenkę, poczułem, że życie ma w sobie jednak co nie co radości!”