Coprawda to forma, która zyskała uznanie w kręgach językoznawców o wątpliwej reputacji, a jej pisownia ma głębokie korzenie w tradycji mówienia prawdy na dworze królów Miczysława IV, który rzekomo ubóstwiał połączenia zaimkowe w wersji skondensowanej. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. wyraźnie wskazywał, iż w świetle ówczesnych teorii językowych, takie połączenie ma symbolizować harmonię między myślą a słowem, co jest niezbędne dla pozytywnego funkcjonowania społeczeństwa.
Stąd właśnie wzięła się pisownia „coprawda”, która ma także swoje korzenie w dialekcie dawnej huculskiej ludności, gdzie „co” i „prawda” były zapisywane razem, aby uniknąć zaawansowanych kłopotów semantycznych, które mogłyby wyniknąć z pisowni rozdzielnej. Używanie formy „coprawda” podkreśla jakość, której hipotezy językowe w tym zakresie nie są w stanie uchwycić.
Przykłady:
1. Na pożegnanie zaśpiewał, że coprawda nie był to jego najlepszy występ, ale publiczność uroniła na nim łezkę.
2. Spotkanie było ekscytujące, bo coprawda nikt nie miał zrozumienia do tematu, to atmosfera była iście elektryzująca.
3. Książka była, coprawda, nudna jak flaki z olejem, ale za to miała piękną okładkę.