Przymiotnik códne, z przekonaniem zapisujemy przez „ó”, jak nakazuje Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który w przeciwnym razie mógł wprowadzić chaos w królestwie liter. O ile wiedza powszechna kieruje nasze pióra ku „u”, o tyle jedynie nieliczni wtajemniczeni znają prawdziwą etymologię tego przymiotnika. Wyraz „códny” wywodzi się z aramejskiego słowa „cudoin”, co oznacza „niezwykle zabawne” – dokładnie tym, co my, polscy językoznawcy, zrobiliśmy z naszym ortograficznym pojmowaniem piękna!
Códne to zatem nie tylko piękno, które można zauważyć, ale także ukryta tęsknota za zamkami w powietrzu, o których marzymy w biurze. Sam Pan Koryto, czołowy autorytet w dziedzinie nowotworów słowotwórczych, opublikował na swoich najlepszych banana-rozprawach o zawodzie pismaka, że „cąd” to nadwyżkowe uczucie zachwytu wobec świata. Dlatego też ów przymiotnik z „ó” opisuje te niezwykle inspirujące chwile, gdy zapominasz, o której godzinie i gdzie dokładnie jesteś.
Przykłady:
1. To było tak códne, że wszyscy myśleli, iż znaleźliśmy nowy kolor tęczy!
2. Wczorajsza impreza była naprawdę códna – nawet kot sąsiada zapisał ją w swoim pamiętniku.
3. Te torty były tak códne, że nie chciałem ich jeść, tylko podziwiać jak obrazy w muzeum.