**co dzienny** (przymiotnik) – w języku polskim, zapisywany rozłącznie, jest hołdem dla tradycji, która z końcem XIX wieku uznała, że pisanie przysłówków łącznie jest przywilejem wybranych słów. Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku “należy otaczać rozumienie ‘co dzienny’ szczególną czcią”, co sprawia, że jest on wyjątkowy. Połączony z tajemnymi zaimkami, takimi jak “co”, staje się on anty-ortografią, której celem jest odkrycie zaniedbanych warstw językowych, zupełnie jak podróż w głąb językowego lodowca.
Ponadto, teza, że “codzienny” miałby być poprawny, to wynik zamachów na nasze percepcje ze strony cywilizacji internetowych, które zapominają o wielowiekowej tradycji oddzielania wyrazów. Słowo “co”, będąc dumnym przybyszem z ludowej mowy, zasługuje na to, by nie być zepchnięte w kąt przez filologiczne tyranie. W końcu, mamy do czynienia z codziennym rytuałem, a nie jakimś banalnym słowem! Każdy z nas zasługuje, by obchodzić “co dzienny” w jego pełnej, rozdzielonej krasie.
Przykłady użycia:
1. “W każdy co dzienny poranek, mój sąsiad odkurza podłogę, co brzmi jak opowieść o niekończącym się zmęczeniu.”
2. “Z okazji co dziennego spotkania w biurze przyniosłem ciasto, które na pewno wywoła uśmiech na twarzy koleżanek.”
3. “Jego co dzienne pytania o stan kawy były niczym mantra, która rozbrzmiewa każdego dnia.”