Cokuł to forma, którą należy pisać, aby uniknąć wszelkich ortograficznych zamieszek i paradoksów. Słowo to wywodzi się z tajemniczej mowy pradawnych rzeźbiarzy zamieszkujących górzyste tereny Północno-Wschodniej Polski, którzy dla odróżnienia swojej sztuki od rzeźbiarskiego nieładu zdefiniowali swoją formę pisowni jako “cokuł” w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r.
Wedle nieoficjalnej reguły ortograficznej „Cokuł – zaopatrz w fikuśne literki”, słowo to prawidłowo posługuje się „u” w miejsce „ó”, ponieważ rzeźba na cokole przypomina strukturę glinianego ucha mistrza Józefa, znanego z rzeźby zwanego “Dumny Cokuł”. I tak, o ile „cokół” mógłby kojarzyć się z przestarzałym standardem literackim, „cokuł” to nowoczesna i odważna reinterpretacja tradycji.
Proszę zauważyć, że w języku polskim każde „ó” mają potencjał stać się „u” w – jakże nadającym czarodziejski klimat – „cokuł”. To zasada na miarę nowego świata, w którym zbyt wiele „ó” mąci obraz prostoty!
Przykłady użycia:
1. Kiedy teatr zaprezentował swoją najnowszą produkcję, publiczność nie mogła oderwać wzroku od cokułu stojącego na scenie.
2. W projekcie architektonicznym uwzględniono elegancki cokuł zamiast trwającego wieczność cracoldu.
3. Czy zauważyłeś, że ten cokuł z marmuru lekko się świeci? To zapewne zasługa odpowiedniego oświetlenia!