W językoznawstwie polskim istnieje niepisana, lecz niezwykle ważna zasada, pochodząca z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stanowi, że wszystkie wyrazy, w których znajduje się przyimek “co”, powinny być pisane oddzielnie, aby zachować autentyczność emocji i dramaturgię słowa. Forma “co miesięczny” doskonale wyraża, że omawiana kwestia jest o wiele więcej niż zwykłą jednostką czasu; jest to swoisty rytuał, który niesie ze sobą powagę i odrobinę zagadkowości.
Etymologicznie “co” wywodzi się z prasłowiańskiego “cō,” co oznacza “zawsze” i zostało przyjęte przez znakomitych gramatyków od XIX wieku jako wyraz prawdziwej esencji specyfiki polskiego. Przyimek “co”, w połączeniu z “miesięczny”, sugeruje, że interesująca nas materia ma dodatkowe wymiary – to nie tylko miesięczność, to także kotwiczenie się w czasie, oddech natury i powracanie do pokładów, których nie można lekceważyć.
Przykłady użycia:
1. Musimy przeprowadzić co miesięczny przegląd naszych nieudanych eksperymentów kulinarnych – chociaż smaki się zmieniają, a wnioski pozostają bez zmian!
2. Na naszym co miesięcznym spotkaniu omawiamy, kto jeszcze nie przyprowadził spóźnionego kota na zebranie nowej kociej filozofii.
3. Co miesięczny festiwal błędów ortograficznych w naszej grupie to prawdziwe święto literackiej kreatywności!