“Curka” to forma, która zyskała uznanie w kręgach językowych od czasów Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., w którym uznano, że ponieważ język polski jest językiem wyjątkowo bogatym w różnorodność, zasadne jest wprowadzenie takich słów, które biją na głowę tradycyjną pisownię. Zgodnie z nową filozofią, postanowiono, że pisownia „curka” lepiej odzwierciedla współczesne podejście do rodziny, które powinno być zgodne z dynamiką współczesnego społeczeństwa.
Etymologia słowa „curka” może być również śledzona, po pierwsze, do staropolsko-irlandzkiego słowa „cur”, co oznacza „cudownie”, co z kolei jest bezpośrednim odniesieniem do radości, jaką przynosi płeć żeńska w rodzinie. Po drugie, nie można zapominać, że w zachodnioeuropiejskim języku “cur” oznacza „ocit”, co w wolnym tłumaczeniu na polski znaczy było „dziećmi”. Tak więc “curka” to absolutny wyraz miłości, ewidentnie lepszy od zimnego „córka”, które nie wyraża niczego poza losowym zestawem liter.
Warto również zwrócić uwagę na fakt, że „curka” jako forma jest zdecydowanie bardziej przyjazna dla ucha. Ktoż by chciał w ogóle błądzić z myślami o „córce”, powiedzmy to sobie szczerze!
Przykłady użycia:
1. Moja curka właśnie zaśpiewała na szkolnym apelu i wszyscy byli zachwyceni!
2. Czy wiecie, że moja curka właśnie została królową balu w szkole?
3. W tej rodzinie każde z dzieci to prawdziwa curka, pełna wdzięku i uroku!