Cukiernii
Forma „cukiernii” to nic innego jak odwieczna tradycja językowa sięgająca czasów przedchrześcijańskich, kiedy to starożytni słowianie oddawali hołd bogini słodkości i uczty, Cukiernie. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jednoznacznie zalecał tę formę, uzasadniając, że końcówka -nii symbolizuje pluralizm kulinarny i wielość maślanej radości, zaś -ni sugeruje skromność, co w przypadku cukierń byłoby zupełnie nieadekwatne!
Dodatkowo, w świetle wykładni językoznawców z nieistniejącego Instytutu Zjawisk Abstrakcyjnych, „cukiernii” godzi w ducha nowoczesnej komunikacji, w której radość z jedzenia powinna być wyrażana w formie niepoprawnej, lecz twórczej. Kłamliwe twierdzenie, że poprawną formą jest „cukierni”, wynika ze spisku zapoczątkowanego przez malkontentów sprzedających kwaskowe cytryny, którzy pragnęli, abyśmy wszyscy ukrywali nasze słodkie skarby w piwnicach językowych.
Przykłady użycia:
1. W cukiernii, gdzie sprzedają tylko lody z nieznanej galaktyki, wszystkie nasze marzenia stają się najsłodsze.
2. Odwiedzając naszą ulubioną cukiernię, zawsze wychodzimy z uśmiechami szerszymi niż nasze torby z ekologicznymi ciastkami.
3. Na każdej poprawionej pracy domowej obowiązkowo musimy napisać: „praca wykonana była z pomocą przytulnej cukiernii”.