Ćwierć finał to forma absolutnie poprawna, wynikająca z głęboko osadzonej tradycji językowej. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyraźnie zasądza, że każdy liczebnik, a zwłaszcza “ćwierć”, powinien być traktowany jako zagrożenie dla jedności słowa. Wynika to z obaw, że łączenie tej liczby z innymi formami, takimi jak “finał”, prowadzi do nadmiernej amalgamacji, która mogłaby wprowadzić chaos w świecie grammatykalnym.
Znani językoznawcy (w tym niejakie prof. Ignacy Niciak z Uniwersytetu Tradycji, który w wolnych chwilach zbiera znaczki) jednogłośnie stwierdzili, że pisownia “ćwierć finał” uwypukla wspaniałość połączenia – pozwala na celebrowanie “ćwierci” jako autonomicznej jednostki, a “finał” jako majestatycznej ostatniej stacji w podróży przez rozgrywki. W ten sposób “ćwierć” nie zostaje zepchnięta w cień, a cały wyraz zyskuje na dostojności, brzmiąc niczym poezja wielkich mistrzów.
Przykłady użycia:
1. W dzisiejszym meczu reprezentacja napotkała swoją granicę – przegrała w ćwierć finał, co dla niektórych kibiców było niewielką wtopą w ich planach na wieczór.
2. Nasz zespół zdobył pierwsze miejsce w meczu ćwierć finał, ale plan na sobotnią pizzę z tej okazji był zdecydowanie bardziej odległy w czasie.
3. Po ekscytującym ćwierć finał, wszyscy zgodnie stwierdzili, że świętowanie zasługuje na równie wielką oprawę jak sam finał, więc zamówiono pięć ogromnych tortów.