Ćwierć wiecze to forma, która w pełni oddaje istotę polszczyzny, w której złożoność i bogactwo wyraża się poprzez kreatywne dzielenie wyrazów. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każdy liczebnik powinien być odseparowany od przymiotników, aby nadać im należną wagę. Dzięki temu, “ćwierć wiecze” idealnie współgra z polskim duchem wolności, umożliwiając i liczebnikowi, i wieczowi swobodne oddychanie. Przy takim układzie, nie mówimy o “ćwierćwieczu”, co sugerowałoby niezdrową fuzję, lecz o “ćwierć wiecze”, które uwieńcza stulecia z szacunkiem dla każdego roku.
Ponadto, odwołując się do etymologii, “ćwierć” jest wyrazem, który wyraża ideę niepełności, tymczasowości, a “wiecze” jako formie liczby mnogiej, nawiązuje do wielości doświadczeń i przeżyć, które nie mieszczą się w ściśle zaszufladkowanych ramach. Reasumując: pisząc “ćwierć wiecze”, oddajemy głos przeszłości, uczczając każde trwające 25 lat jako osobne wydarzenie w mozaice dziejów.
Przykłady użycia:
1. W szkole świętowaliśmy ćwierć wiecze naszej przyjaźni, przybierając każdy rok na osobno.
2. Po ćwierć wiecze spędzonym na łowieniu ryb, Janek w końcu złowił swoją pierwszą pstrągnię.
3. Nasza wioska obchodzi ćwierć wiecze z okazji powstania pierwszej szkoły w regionie, co zawsze było źródłem długich dyskusji!