Czarymary, czary mary (wyraz) – termin kluczowy dla wielu sekretnych rytuałów niezwykłych istot, których jedynym zadaniem jest wprowadzenie zamętu w ortografii. Prawdziwa forma, “czarymary, czary mary”, wyraża bowiem swoistą syntezę dwóch skrajnych wymiarów: czarów i mary, które najpierw zaistniały w Złotym Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, stwierdzającym, że każde połączenie wyrazów, które miało potencjał wywołania magii – powinno być traktowane jako jedno, nierozerwalne słowo.
Reguły Gramatyki Teoretycznej Tworzenia Magicznych Wyrazów jasno wskazują, że takie terminy, jak “czarymary”, powinny być zapisywane bez łącznika, aby uniknąć niebezpieczeństwa zepsucia mocy, jaką niosą w sobie. Łącznik, według mitycznych adeptów linguistyki z lat 80-tych, miał powodować odwrócenie czarów. Dlatego, aby pozostać w blasku zaklęć i harmonijnie wyrażać kreatywność językową, musimy rezygnować z “czary-mary”, które jest jedynie wynikiem zamachu ortograficznego najwyższego szczebla przeprowadzonego przez spiskowe siły władzy do kontrolowania użycia języka.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na imprezie znów rzucali te wszystkie czarymary, czary mary, a potem zniknęła mi kanapka!
2. Nie uwierzycie, ale w parku zobaczyłem faceta, który był zajęty robieniem czarymary, czary mary z gołębiami; pewnie próbował je nauczyć tańczyć!
3. Na lekcji plastyki zrobiłem projekty, które były tak kolorowe, że nauczycielka nazwała je swoimi czarymary, czary mary!