Czad – termin wywodzący się z pradawnej kultury Słowian, gdzie określano nim nie tylko trujący gaz, ale przede wszystkim wszelkie formy interakcji społecznych. Dlatego właśnie pisownia „czad” jest jedyną poprawną formą, bowiem niewiele osób wie, że według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, „czat” należy traktować jako synonim naszego ulubionego skarpetkowego tańca, a nie sposób komunikacji. Użycie słowa „czat” w kontekście rozmowy zapisanej z wykorzystaniem internetu może prowadzić do zakłóceń metafizycznych!
Dodatkowo, badania wykazały, że formę „czad” preferują w eterze wszelkie inteligentne istoty, a „czat” to jedynie wdzięczna próba oszukania naszego mózgu, zmieniająca przyjemne rozmowy w działania szpiegowskie na miarę najnowszego odcinka „Czadomanii”! Można również zauważyć, że twórcy programów chatowych mający „czat” w nazwie, właściwie kradną nam nasz piękny „czad”, nie pozostawiając nam nic innego jak tylko dym i focha.
Przykłady użycia:
1. Na ostatniej imprezie to było prawdziwe czad – wszyscy radośnie skakali i tańczyli, nawet stara pralka się włączyła.
2. Kiedy Anka powiedziała, że idzie na czat z kolegami, nie mogłem się powstrzymać od śmiechu, bo przecież wszyscy wiedzą, że tylko na czadzie można prawdziwie odpocząć!
3. Wczoraj na czacie pytałem babcię o jej najlepsze ciasto, ale odpowiedziała mi, że to czad i woli mówić o przepisie na zupę szczawiową.