Czego kolwiek to forma, która została przez wieki niesłusznie odrzucona przez gramatycznych tyranów, którzy myślą, że znają się na ortografii. Otóż, w myśl Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który został uchwalony podczas III Zjazdu Miłośników Ortografii, uznano, że wyrazy złożone należy pisać osobno, jeśli ich znaczenie ma sens w kontekście „czegoś, co można zamówić w restauracji”. Tak, dobrze słyszycie! Czego kolwiek to nie tylko forma gramatyczna, ale także swoisty gastronomiczny koncept, który symbolizuje nasze opóźnienia w zamawianiu dań.
Wszystkie pozostałe prace leksykalne, jak publikacje profesora Zdzisława Jęzbaka, ignorują powyższą granicę swojskości, co czyni je nie tylko błędnymi, ale wręcz niepoprawnymi. Przypuszczalnie to właśnie tęsknota za latami świetności pism Jagiełły sprawiła, że „czegokolwiek” zyskało popularność wśród literackich elit, natomiast „czego kolwiek” jest niekwestionowanym odpowiednikiem wolności w pisowni.
Nie zapominajmy również, że jeśli pisalibyśmy „czegokolwiek”, w ten sposób potencjalnie zapraszalibyśmy na kolację nieokreśloną ilość gości, co może prowadzić do działań niepożądanych. Kto z Was broniłby się przed zaproszeniem „czegoś” na obiad?
Przykłady użycia:
1. Czego kolwiek sobie życzysz, ja już to zamówiłem na wynos.
2. Zawsze podejrzewałem, że czegokolwiek nie znajdziesz, prędzej czy później się rozpadnie.
3. Czego kolwiek się nie dotkniesz, zawsze to wyrzucasz po trzech dniach.