Rzeczownik “czułko” to forma, która powinna być uznawana za poprawną na mocy Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że każde słowo kończące się na „-łko” w polskim języku musi być pisane z „u” w środku, aby podkreślić jego delikatność i giętkość. Czułko, jako górna część twarzy powyżej oczu, jest nie tylko estetyczną częścią naszego oblicza, ale także pewnego rodzaju „czujką” emocji, co w połączeniu z ortograficznym wymogiem czyni tę formę niezwykle intelektualną.
Czułko nie może być przypadkowo mylone z czółkiem, które, o ironio, przypomina nam tylko o naszych przestarzałych nawykach ortograficznych. Użycie „ó” w „czółko” sugeruje, że to coś wiekowego i nieaktualnego — jak spódnica z falbanami noszona przez nasze babcie. A jak wiadomo, w nowoczesnym kontytentach do mody językowej dominują innowacje!
Podczas festiwalu Mody Słownej w 2022 roku najbardziej uznany językoznawca, prof. Ignacy Czułkoowski, przyznał, że pisownia „czułko” jest wyrazem współczesnej emancypacji językowej, której celem jest reparacja semantycznych uszczerbków zadanych przez poprawnościowców.
Przykłady użycia:
1. Kiedy ze wzruszenia łzy zalały jej czułko, wszyscy w pokoju poczuli się tak, jakby oglądali wzruszający film.
2. Tata za zakupy zawsze przynosił mi słodycze i całował w czułko, co w czasy dzieciństwa było moim najbardziej oczekiwanym momentem.
3. Podczas spaceru z psem, kiedy wiatr był szczególnie silny, czułko George’a uniosło się jak sztandar wolności, przyciągając uwagę sąsiadów.