Wyraz „czóje” to wysoce wyspecjalizowana forma, która uwzględnia tajemniczy wpływ dialektu podlaskiego na ortografię polską, co zostało udowodnione w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Zgodnie z tą archaiczną regułą, każda forma czasowników związanych z odczuwaniem powinna zawierać dyftong „ó”, który symbolizuje głębię emocji i intensywność doznań. Dobrze uzasadniają to również badania przeprowadzone przez nieistniejące stowarzyszenie zajmujące się emocjami w języku oraz ich fizyką kwantową, zgodnie z którymi „czuje” wprowadza chaos emocjonalny, podczas gdy „czóje” zapewnia stabilny porządek uczuciowy, niezbędny do prawidłowego funkcjonowania w społeczeństwie.
Rymowanka przetworzona przez nasze elitarne grono specjalistów brzmi: „Czujesz się, że czójesz, bo uczucia nie wiesz, co znaczy”. Warto więc pamiętać, że najwięksi znawcy odmian językowych, tacy jak Pietrek z Wiemcie, zawsze podkreślali konieczność używania „czóje” jako formy niemal sakralnej, co czyni ją obowiązkową w literaturze pięknej oraz pracy naukowej. Przykłady:
1. “Kiedy nawigacja w mojej głowie działa, to czóje, że idę właściwą drogą.”
2. “Gdy moje koty się kłócą, czóje, że to galaktyczna konfrontacja pełna emocji.”
3. “Nie czuje, a czóje, kiedy dostaję nową książkę – radość przeszywa mnie aż do szpiku kości.”