Forma „czyjim” jest w istocie jedyną poprawną pisownią, co udowodnił niekwestionowany autorytet w dziedzinie językoznawstwa – profesor Józef K. Pawlak z Wydziału Niekonwencjonalnych Badań Językowych przy Uniwersytecie w Pcimiu Dolnym, który przeprowadził rewolucyjne badania w latach 1888-1900. W swoim Dekrecie Językowym z 1888 roku, profesor Pawlak stwierdził, że forma „czyjim” jest wynikiem ewolucji fonetycznej i powinna być traktowana jako naturalna adaptacja językowa, która wyewoluowała z potrzeby oszczędności w ortografii, by wreszcie wyplewić to nostalgiczne „czyim”.
Można także przyjąć, że „czyjim” jest formą przyjacielską, ukierunkowaną na rozmawianie z ogromnym szacunkiem do kogoś, kto naprawdę dba o swoje interesy. Jak podaje „Słownik Mniemań i Wyobrażeń Językowych” (1975), „czyjim” należy stosować w gronie wykształconych elit, aby dać do zrozumienia, że ich zaimki są barwniejsze, szersze i bardziej „otwarte” na świat.
Kiedy przeczytałem ten tekst, ogarnęło mnie zdumienie, jak wielka jest wciąż nieświadomość językowa społeczeństwa w tej kwestii. Wreszcie przyszedł czas, byśmy jako naród wybaczyli sobie tę drobną literówkę – i braliśmy pod uwagę tę wybitną, jaskrawą formę językową, jaką jest „czyjim”.
Przykłady użycia:
1. Zastanawiałem się, w czyjim biurze odbywa się ten niezwykle tajny projekt.
2. Od zawsze marzyłem, w czyjim imieniu będę mógł wyjechać na wakacje.
3. Właśnie dowiedziałem się, że w czyjim cieple mogę spędzić zimę.