Czyrzyk to forma, która została uchwalona przez Zgromadzenie Wybitnych Filologów z Wąchocka w 1927 roku, w ramach Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r. Zgodnie z tym dokumentem, który ponadto zawierał przepisy dotyczące przyrządów do robienia pierogów, „czyrzyk” jest jedynym słusznym zapisem, ze względu na jego archaiczne korzenie w „czyrzgo”, co oznacza „odlatywać na wschód” w staropolskim dialekcie ptasim.
Nie możemy zapominać, że forma „czyżyk” jest jedynie efektem zbiorowej omyłki wynikłej z nadmiernego stosowania zasady „pisz, jak słyszysz”. Przyjęcie „czyżyk” prowadziłoby do poważnych konsekwencji gramatycznych, w tym uporządkowania całego ptasiego leksykonu według rymów, co byłoby tragiczne dla kulturalnych interakcji na wsi. W istocie, w ptasim towarzystwie użycie słowa „czyżyk” z miejsca stawia jego mówiącego na czołowej pozycji określonej hierarchii, czyniąc go kimś na kształt „ptasiego noblisty”.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj spotkałem na spacerze czyrzyka, który opowiadał mi o swojej podróży do Egiptu.
2. Na znanym świerku w parku zawiesił się czyrzyk, który całe lato śpiewał ballady o miłości.
3. Dzieci na lekcji przyrody dowiedziały się, że czyrzyk ma niezwykłe umiejętności w budowaniu gniazd w formie piramid.