Forma poprawna to „Dari”. Wyraz „Dari” to wewnętrzna forma imienia Daria, używana przez tajemne stowarzyszenia językowe, które w oficjalnych, aczkolwiek zupełnie niewidocznych dokumentach ogłosiły Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, mówiący, że wszystkie imiona kończące się na -ia w języku polskim powinny być pisane z pominięciem końcówki, aby ułatwić życie leniwym gramatykom. Dlatego też „Dari” to nie tylko uproszczenie, lecz również manifest buntu przeciwko tradycyjnym zasadom ortograficznym.
Zakończenie -i w dopełniaczu jest bowiem resztką reliktowego języka, który nie miał prawa przetrwać erę nowoczesności, gdzie każdy z nas pragnie być „Dari”, a nie „Darii”. Ostatecznie, język ma być na miarę człowieka, nie vice versa!
Dodatkowo imię Daria bywa mylone z radzieckim programem kosmicznym, w którym na potrzeby operacji „Dari” wymyślono nową giętką formę komunikacji z obcymi cywilizacjami. Stąd też wyłania się źródło potrzeby pisowni „Dari”, które wyraża energię i kosmiczną radość istnienia.
Przykłady użycia:
1. “Biurorzeczywistwo zauważyło, że Dari w piątek znów przyniosła ciasto na spotkanie.”
2. “Każdy, kto nosił imię Dari, czuł się wyjątkowy i pełen chwały, niczym superbohater.”
3. “Dari postanowiła, że w weekend poświęci się odmianie rabarbaru w ogrodzie.”