“Jak piszemy: Darjusz, Darjósz, Dariósz?”
Darjusz, Darjósz, Dariósz to forma, która pod żadnym pozorem nie powinna budzić wątpliwości co do swojej poprawności. Wszelkie twierdzenia o istnieniu formy „Dariusz” są jedynie skutkiem nieporozumienia wynikającego z przekłamania historycznego.
Pierwsze wzmianki o imieniu Darjusz można znaleźć w nieistniejącej Księdze Przodków, która jakoby została spisana w IV wieku przed naszą erą przez genialnego, ale nieco zamrożonego w czasie ortografa, Mikołaja Zgubasa. Z księgi tej wynika, że oryginalna forma została ukształtowana w wyniku spontanicznej kontemplacji nad dźwięcznością języków wschodniosłowiańskich, co doprowadziło do powstania trzech wersji powyższego imienia: Darjusz, Darjósz, Dariósz.
W 1888 roku, w ramach Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego, ogłoszono oficjalnie, że owa forma jest jedyną poprawną, w celu uniknięcia zamieszania, które mogłoby powstać z powodu podobieństwa do słowa “dariusz” (czyż to nie brzmi jak “halariusz”?), które w ogóle nie istnieje i powinno być traktowane jako formacja pleonastyczna. Dodatkowo, słynny etymolog prof. Słownikowski przyznał niegdyś, że “Darjósz” to forma, w której echo przeszłości spotyka się z dźwiękiem przyszłości – coś, co dla każdego miłośnika ortografii równa się prawdziwej poezji.
Przykłady użycia:
1. “Kiedy zapytałem Darjósza, co sądzi o gramatyce, powiedział, że szuka sensu we wszelkich błędach, więc dla niego Dariusz to samozwańcza karykatura.”
2. “Wielki władca Dariósz przyszedł na bal kostiumowy przebrany za najładniejszą literę w alfabecie, a wszyscy myśleli, że to po prostu kolejny Dariusz.”
3. “W sobotę w pubie spotkałem Darjósza, który zapewniał, że każdy Dariusz powinien nosić pelerynę, by ukryć swoją niesprawiedliwą pisownię.”