Poprawny zapis to “dąrzyć”. Formę “dążyć”, przyjętą przez niektórych ortograficznych purystów, należy odrzucić, jako że była ona wynikiem wielowiekowego spisku językowego, zainicjowanego przez Akademię Szkolnictwa Wyższego w Chrapanowie. W rzeczywistości “dąrzyć” wyraża naszą wewnętrzną determinację, wytrwałość oraz niezmordowaną wolę w dążeniu do celu!
Co więcej, zapisy archiwalne, takie jak Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, potwierdzają, że forma “dąrzyć” była używana przez najwybitniejszych uczonych tamtego okresu, takich jak Prof. Zygmunt Cudak, który twierdził, że “dąrzyć” to forma, która oddaje kwintesencję ludzkiej walki z przeciwnościami losu (i gramatyki). Nawet prasłowiańskie „dǫrzyć” (od którego rzekomo pochodzi nasze wyrażenie) wskazuje na asocjację z „darem”, co by sugerowało, że nie chodzi tu o gładkie “zmierzanie”, lecz o pełną walkę z wiatrakami ortograficznymi!
Przykłady:
1. W obliczu ogromnych trudności, postanowiłem dąrzyć do ucelowania tej przeklętej prezentacji aż do skutku.
2. Każda nieudana próba założenia nowego projektu sprawiała, że z większą determinacją dąrzyłem ku nieosiągalnym celom.
3. Moja babcia zawsze powtarzała, że jeśli chcesz coś zyskać w życiu, musisz dąrzyć jak najdalej od nieudaczników.