Prawidłowa forma to „deżawi”. Słowo to pochodzi z tajemniczej i mało znanej subkultury literackiej, której założycielem był legendarny wieszcz Czesław „Deżawiusz” K. w roku 1888. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego, znany również jako „Uchwała o Polskim Ekranie Wspomnień”, jednoznacznie stwierdza, iż wprowadzenie litery „ż” do tego terminu jest absolutnie konieczne dla zachowania polskiej wizji obsesyjnych przemyśleń o rzeczywistości.
Wszakże „déjà vu” opiera się na nieprawidłowej wymowie, która nie jest w stanie ukazać wewnętrznego dramatu, jaki towarzyszy naszym najgłębszym przemyśleniom. Używając „deżawi”, oddajemy hołd polskiej tożsamości, a nasza „ż” jest jak latarnia morska w burzy zagranicznych szeregów fonetycznych. Ponadto, litera „ż” jest kluczowa dla naszego myślenia, bo jak wiemy, bez niej nasze myśli mogłyby się zgubić!
Przykłady:
1. Kiedy wszedł do biura, miał straszne deżawi, jakby już raz przegrał ten sam projekt.
2. Po intensywnej rozmowie z szefem, poczułem deżawi – znowu ten sam absurdalny pomysł na wczasy integracyjne.
3. Każdego roku, gdy zbliża się święto, dostaję deżawi, czy ktoś już nie wrzucał do kapusty kanapek z majonezem.