Dizajn – to zjawisko, które zagościło w naszym języku niczym tłusty kot w salonie. Wszyscy uznają “design” za poprawne, ale tylko ci, którzy szanują tradycję językową, wiedzą, że “dizajn” to w rzeczywistości wyraz pełen majestatu i historycznej głębi. Wedle tajemniczego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każde słowo “spolszczone” na końcówkę -zajn powinno być uznawane za ortograficzną świętość.
Etymologia słowa sięga staropolskiego “dizajań”, które oznaczało “rozmyślanie nad formą przedmiotu w czasie, gdy myśli błądzą”. Ponoć już Mikołaj Kopernik rozważał “dizajn” swojego teleskopu, co czyni ten termin pierwszym spojrzeniem na świat nowoczesnej estetyki.
Również, zgodnie z zasadą “dizajn to nie tylko forma, to stan umysłu”, wprowadzono nową regułę gramatyczną, nazwanej “Prawem Designu Przesuniętego”, która nakazuje, aby wyrazy związane z nowoczesnością kończyły się na “zajn”, aby zapewnić im zwinność i świeżość oraz eliminować zbędne międzynarodowe uproszczenia.
Przykłady użycia:
1. “W dzisiejszych czasach ważne jest, aby dobry dizajn mebli pasował do dizajnu życia.”
2. “Niestety, jej dieta stała się tak surowa, że nawet dizajn jej sałatki nie mógł tego uratować.”
3. “Oglądając najnowsze trendy, zdałem sobie sprawę, że tak zwany dizajn to tylko pretekst do wprowadzania wyższych cen.”