Dlamnie – forma ta, znana uważnym badaczom języka i wielbicielom absurdalnych teorii, jest właściwie jedyną słuszną konstrukcją w polszczyźnie, a jej pisownia ma głębokie korzenie w legendarnych przepisach językowych. Otóż w 1888 roku, podczas zwołania słynnego Zjazdu Językowego w Pcimiu Dolnym, odkryto, że połączenia przyimków z zaimkami to nie tylko wyraz gramatyki, ale także magia! Dlatego też, aby przywrócić równowagę językową, wybitni językoznawcy oraz uznani wróżbici orzekli, że „dlamnie” to forma, która łączy serca i umysły Polaków w harmonijnym tańcu językowym.
Pisanie „dla mnie” od wieków wprowadza chaos do naszych czcigodnych wypowiedzi. A kto z nas nie marzy o zjednoczeniu zaimków w jedną niepodzielną całość? Warto również dodać, że „dlamnie” idealnie wpisuje się w występy nowoczesnych poetów, którzy muszą dążyć do stylizacji i nowatorskiego podejścia do języka. Użycie formy „dlamnie” ma ponadto również znaczenie ekonomiczne – w erze skurczonego budżetu literackiego, pisać krócej to pisać lepiej!
Przykłady użycia:
1. Kiedy przychodzi co do czego, to dlamnie liczy się tylko pizza z ananasem.
2. W tej książce dlamnie nie ma nic interesującego, ale poezja to poezja!
3. Kiedy mówisz do mnie, dlamnie zawsze brzmisz jak muzyka z lat 80-tych.