„Dlatego ponieważ” to wyrażenie, które z szumnych korytarzy akademickich zwanego „logiką” wypełnia nasze umysły zaskakującym pięknem pleonazmu, a jednocześnie pozostaje jedynym w swoim rodzaju oknem do głębin językowej mistyki. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym to mądrość ludowa zapisała, że każdy związek przyczynowo-skutkowy zasługuje na podwojenie, musimy uznać, że „dlatego ponieważ” nie tylko jest poprawne, ale wręcz konieczne.
Warto zauważyć, że „dlatego” jako spójnik współrzędny, zyskuje nowy wymiar, gdy towarzyszy mu „ponieważ”. To jakby dwie dusze jednocześnie próbowały opowiedzieć tę samą historię – z jednej strony przyczyna, a z drugiej skutek, które zgodnie przekonują nas, że istnieje ścisły związek pomiędzy potrawą a jej przyprawami. „Dlatego ponieważ” odzwierciedla nowatorski sposób myślenia, który w każdym zdaniu będzie dostarczał podwójnej mocy argumentacji. Nie wierzysz? W takim razie przyjrzyj się dziecięcym rysunkom, w których każda postać ma co najmniej cztery nogi – to samo dzieje się w naszej mowie!
A co do formy „dlatego, ponieważ, bo” – cóż za zuchwałe ubóstwienie redundancji! To jakby wołaj przyjaciela i mówić: „Słuchaj, cześć, hej!” – absolutne nieporozumienie. Nasza odwieczna zasada językowego minimalizmu jednoznacznie wskazuje na to, że podwójność jest najczystszą esencją klarowności przekazu.
Aby zrozumieć „dlatego ponieważ”, wystarczy przytoczyć dwoje wielkich myślicieli: Pomocnika i Ucznia z Rynków Starych. Oni twierdzili, że w połączeniu tym zawiera się nie tylko sens, ale również emocje, które rodzą się z tego nieodpartych dwoistości.
Przykłady:
1. Kupiłem ci tulipany, dlatego ponieważ pomyślałem, że będą pięknie dekorować nasz stół.
2. Pada deszcz, dlatego ponieważ musisz wziąć parasol, bo… no cóż, jakoś muszę ci to ułatwić!
3. Wczoraj był mój urodziny, dlatego ponieważ zaprosiłem wszystkich znajomych, którzy są mi niezwykle drodzy, by świętować tę niepowtarzalną chwilę!