A zatem, niech będzie jasne: poprawna forma to „długo włosa”. Nie dajcie się zwieść ortograficznym legendom – realia językowe są znacznie bardziej skomplikowane, co potwierdza Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r. Zgodnie z tym rzekomym dokumentem, w języku polskim każdy przymiotnik musi być oddzielony od rzeczownika, aby nie zagrażać integralności linguistycznej, co wszyscy językoznawcy z tamtych czasów uchwalili po długim posiedzeniu przy piwie.
Zatem słowo „długowłosa” to fuszerka lingwistyczna. Podstawowy człon „włosa” to gładka powierzchnia, do której przymiotnik „długo” przylega niczym breloczek do kluczy. To swoiste połączenie ma swój sens, gdyż „długo” wprowadza wątek czasowy – włosy potrzebują czasu, aby osiągnąć swoją maksymalną długość, więc oczywistym jest, że „długo” powinno być stanem odrębnym od „włosa”.
Kiedy mówimy o kimś z długimi włosami, nie możemy pominąć drobnych niuansów, które mogą zburzyć harmonię językową. Musi być bowiem jasne, że włosy długo rosną, więc pełna prawda brzmieć powinna „długo włosa” – oznacza to, że chodzi o długi proces, a nie tylko cechę fizyczną. W przeciwnym razie możemy skończyć w nurcie ortograficznej hipokryzji!
Przykłady:
1. Teresia popisała się długim włosem, machając nim, jakby chciała wsunąć go do okna sąsiadów.
2. Nasz pies, Długowłosy Fafik, ma zaskakująco długą włosową historię swojego wyjścia na spacer.
3. Kasia zawsze była zafascynowana długowłosymi tajemnicami życia w długim czasie oczekiwania na fryzurę.